หลายวันต่อมาคุราปิก้าไม่ได้เจอคีร่าอีกเลย เขาหวังไว้ลึกๆแล้วก็อยากตะเจอเธออีกครั้ง จนวันหนึ่ง
ที่บ่อนกาสิโนแห่งหนึ่ง คุราปิก้าตามไปอารักขาเนออนตามปกติ แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตัดหน้าเขาไป ดูภายนอกแล้วเธอไม่เหมือนคีร่าเลย ผมของเธอสีดำเหยียดตรงยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีดำขลับ แต่สะดุดที่การแต่งกาย แล้วก็กลิ่นตัวเธอ เขาจำได้แม่นทีเดียว…..กลิ่นกุหลาบ
“นี่ๆ คุราปิก้า ผู้หญิงคนนั้นใส่เสื้อลายเดียวกับนายเลย” บาโชพูด
“ชั้นว่าผู้หญิงคนนั้นแน่เลยคุราปิก้า” เซนริทสึพูด “เสียงหัวใจเต้นเหมือนกันเลย”
คุราปิก้ามองหล่อนหายไปข้างหลังบาร์เหล้า เขาตามไปทันที
เหมือนหลุดเข้าไปในแดนคนเถื่อน มีแต่คนหน้าตา***มๆ คุราปิก้าเห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง ดูเหมือนกำลังขับเคี่ยวเล่นไพ่กับผู้ชายหน้า***ม 4-5คน กลางโต๊ะมีบรรดาเงินและสมบัติกองอยู่ และหนึ่งในนั้นคือ เนตรสีเพลิง!!
“ หึ หึ ตองคิง” ผู้ชายหน้า***มที่สุดในโต๊ะหงายไพ่ “หนูยังคงไม่ลืมสัญญานะจ๊ะ ว่าจะเอา ‘ตัว’ เป็นของพนัน”
คีร่ายิ้มแล้วหงายไพ่ สิบ แจ๊ค แหม่ม คิง เอชโพดำ เรียงอย่างสวยงาม (ลืมบอกไป พวกนี้เค้าเล่นโปกเกอร์กันอยู่)
“ระ…ระยัลฟรัช” แขกทั้งโต๊ะถึงกับอึ้ง
คีร่ากวาดของมีค่าบนโต๊ะใส่กระเป๋าจนเกลี้ยง แล้วก็ประคองขวดโหลเนตรสีเพลิงเดินกลับไปที่ประตูทางเข้า เธอหันมามองคุราปิก้าแว่บหนึ่ง
“เฮ้ย หยุดนะ!” ชายหน้า***มตะโกน ชูเอชโพดำที่อยู่ในไพ่กองกลาง “หนอย แอบเปลี่ยนไพ่งั้นเรอะ”
“ชิ…..” คีร่ารีบเผ่นออกทางประตูหน้า ลูกน้องของชายหน้า***มตามมาติดๆ หล่อนพ่นไฟจากมือใส่บาร์เหล้า บรรดาเครื่องดื่มไวไฟติดไฟทันที ไฟลุกท่วมเหมือนเป็นกำแพงกั้นไว้ ชายคนหึ่งทีนั่งปะปนอยู่กับลูกค้าหันปากกระบอกปืนมาทางคีร่า แต่หล่อนไม่ทันสังเกตเห็นเพราะกำลังสู้อยู่กับพวกลูกน้องของชายหน้า***มอยู่
“คีร่า ข้างหลัง!!” แต่ช้าไปแล้วลูกกระสุนได้พุ่งตรงมาหาเธอ ก่อนที่คุราปิก้าจะทันคิดไตร่ตรองว่าสมควรจะช่วยเธอหรือไม่ เขาก็พุ่งเข้ามาใช้โซ่รับกระสุนแทน
คีร่าชะงักกับการกระทำของคุราปิก้าครู่หนึ่ง เปิดช่องว่างให้กระสุนหลาดนัดพุ่งตรงมาหาเธอ คีร่าใช้ไฟสกัดกระสุนไว้ได้แต่ก็ไม่วายเฉี่ยวขาเธอเข้าหน่อยนึง คีร่าเซเล็กน้อย เนตรสีเพลิงพลัดตกจากมือ คุราปิก้าคว้ามาถือไว้เอง
“ ชิ..จะทำบุญทำคุณกันไปถึงไหน” คีร่าพูด
“ วิ่งไหวไหม?” คุราปิก้าถาม
“ ไหวสิ!” คีร่าตอบราวกับคุราปิก้ากำลังดูถูกเธออยู่
เมื่อใช้ได้ทั้ง2มือ คีร่าก็จัดการเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าเธอ คุราปิก้ากับคีร่าหายไปอย่างรวดเร็ว
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
คีร่ากับคุราปิก้าหลบอยู่ที่ซอกตึกมืดๆ***งจากบ่อนกาสิโนแห่งนั้นพอสมควร
คีร่าถอดวิกผมสีดำออก เผยให้เห็นผมสีแดงเพลิงหยักศกขมวดเป็นมวยอยู่ด้านหลัง เธอดึงปิ่นปักผมออก ผมสีแดงเพลิงของเธอยาวไปถึงกลางหลัง
“ขอบใจมากนะ คุณเพื่อนร่วมเผ่า” คีร่าพูด
“ชั้นชื่อคุราปิก้า ตานั่นก็คอนแทคเลนส์สินะ ผมล่ะ ใส่วิกไว้อีกชั้นรึเปล่า?” คุราปิก้าถามเล่นๆ
“ หึ ผมน่ะของจริงจะลองดึงดูมั้ยล่ะ”
“ ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไงว่าชั้นเป็นคนเผ่าคูลท์?” คุราปิก้า
“ ก็ง่ายๆ โลกนี้จะมีคนแต่งตัวแบบนี้ซักกี่คนกันเชียว” คีร่าดึงเสื้อของตัวเองที่มีลายเหมือนคุราปิก้าเด๊ะ แต่ของเธอเป็นเหมือนเสื้อกั๊ก ส่วนกระโปรงก็สั้นแค่เข่าแล้วก็ไม่ได้ใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงไว้ข้างในเหมือนคุราปิก้า
“ เธอกำลังสะสมเนตรสีเพลิงอยู่เหรอ?” คุราปิก้าถาม
“ อือ ตอนนี้ 8 คู่แล้ว นี่คู่ที่ 9 ชั้นจะเอาตาไปคืนให้เพื่อนพ้องชั้น” เธอตอบ “แล้วนายล่ะ?”
“ ชั้นจะตามล่ากองโจรเงามายา มาร่วมมือกันมั้ยล่ะ” คุราปิก้าสังเกตเห็นอาการชะงักในสายตาของอีกฝ่าย เมื่อได้ยินชื่อกองโจรเงามายา
“ ชั้นก็เกลียดพวกเงามายา อยากจะฆ่ามัน” คีร่าพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคั่งแค้น “แต่….ชั้นทำไม่ได้หรอก” ประโยคหลังเธอพูดเสียงแผ่วเบา จงใจหลบสายตาคุราปิก้า
“ ทำไมล่ะ” คุราปิก้าสงสัย
“ คือ…ชั้น….ชั้นมีเหตุผลส่วนตัว” คีร่าตอบเลี่ยงๆ
เมื่อเธอตอบเช่นนี้คุราปิก้าก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ “ แล้วเรื่องเนตรสีเพลิงมีอะไรให้ชั้นช่วยก็บอกนะ นี่เบอร์มือถือชั้น” เขายื่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้
“ อันที่จริง ชั้นมีที่อยู่ของเนตรสีเพลิงทั้งหมดแล้ว” คีร่าพูด “ถ้านายอยากจะช่วยชั้นจริงๆนะ” เธอยิ้มนิดๆ มาถึงตอนนี้คุราปิก้าเห็นว่าเธอเป็นคนสวยน่ารักมากทีเดียว
“ตามหาตั้งนาน ที่แท้ก็มามั่วผู้ชายอยู่แถวนี้นี่เอง เธอก็รู้ว่าท่านประทานไม่ชอบ” ชายคนหนึ่งโผล่มาจากข้างหลังทั้ง2 เป็นคนร่างสูง สูงกว่าคุราปิก้าราวๆ10เซนต์ได้ (คุราปิก้าสูง170 เพราะฉะนั้นหมอนี่คงสูงซัก180อ่ะนะ)
“ หึ ว่าแต่นายล่ะ คาเพลลา มาตีหม้ออยู่แถวนี้เหมือนกันเหรอ” คีร่าพูด
“ เธอนี่มันอวดดีจริงๆเลยนะ สาวน้อยตาแดง วันนี้ใส่คอนแทคเลนส์ทำไมล่ะ” ชายที่ชื่อคาเพลลาพูด จ้องเธอด้วยสายตาแทะโลม
“ มีอะไรก็รีบๆพูดมา อย่าเสือกกระโหลกมายุ่งกะตาชั้น” คีร่าพูด
“ แกควรเคารพชั้นมากกว่านี้ อย่าลืมสิ แกมันก็แค่เด็กอายุ 16 ชั้นเป็นหัวหน้าแกนะ!”
คาเพลลาเงื้อมือจะตบแต่คีร่าใช้มือรับไว้อย่างรวดเร็ว
“ นายนี่มันอืดอาดจริงจริ๊ง” คีร่าพูด คาเพลลามีสีหน้าตกตะลึง มือของคร่าเป็นสีแดงเรืองขึ้นมา ความร้อนจากมือของเธอลวกมือคาเพลลา จนเขาปล่อยมือแทบไม่ทัน “ หึ ก็แค่ในนามเท่านั้นแหละ ก็รู้ๆกันอยู่”
คาเพลลาเอามือที่ถูกลวกจนพองมากุมไว้ “ชั้นไม่กลัวแกหรอก นังเด็กบ้า ท่านประทานมีไพ่ตายของแกอยู่ อย่าลืมนะว่า……”
คีร่าเหลือบมองคุราปิก้าอย่างตกใจ ราวกับเธอไม่ต้องการให้คุราปิก้าได้ยินอะไรไปมากกว่านี้ เธอเอาดาบเน็นมาจ่อคอคาเพลลา
“ อย่าสะเออะพูดออกมาเชียวนะ เจ้านั่นไม่เคยสอนให้พวกขี้ข้าหุบปากบ้างรึไง!”
แล้วคีร่ากับคาเพลลาก็หายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คุราปิก้ายืนงงอยู่ อีกไม่กี่อึดใจก็มีข้อความจากเธอส่งมา (ทางมือถืออ่ะนะ)
“ เนตรสีเพลิงฝากไว้ก่อนนะ พรุ่งนี้ 5 ทุ่มเจอกันที่ผับมุมถนนสาย 4”
คุราปิก้าเผลอยิ้มออกมา เขาถอนหายใจเบาๆแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้า พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวเปล่งรัศมีสีแดงหม่นๆอยู่เหนือท้องฟ้าที่มีเมฆหมอกอึมครึม

to be continue ...

**เสร็จตอน2จนได้ ท่านผู้อ่านอาจคิดว่าเดินเรื่องอืดจัง แต่นี่เค้าเร่งเรื่องแล้วนะเนี่ย เพราะเรื่องยังมีต่ออีกยาวเลย ความจริงเรากำหนดบทนางเอก(คีร่า)ให้เซ็กซี่แต่พอมาคิดๆดู เซ็กซี่เกินมันจะกลายเป็นนางแมวยั่วสวาทไปน่ะสิ ซึ่งไม่ใช่สเปคคุราจังอย่างแน่นอน(แล้วยังเจือกรู้อีกแน่ะว่าคุราเค้าชอบแบบไหน)