เวลาค่ำคืน
ณ คฤหาสน์ตระกูลนอสทราด
คุราปิก้านั่งเหม่อมองพระจันทร์อยู่ในสวน
วันนี้พระจะนทร์เต็มดวงและแผ่รัศมีสีแดงเข้มราวกับ สีเลือด
คุราปิก้า เซนริทสึเดินมาหาเขา วันนี้พระจันทร์สวยนะ
อือ
.แล้วนี่ยัยเนออนนอนแล้วเหรอ เขาถาม
นอนแล้วสิ ตั้งแต่เสียความสามารถไปก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง
คงต้องให้เวลาทำใจซักพัก
เซนริทสึตอบ
กรี๊ด!!!!!! เสียงกรีดร้องดังมาจากในคฤหาสน์ คุราปิก้ารีบวิ่งไปดูทันที
คะ คุณหนูหายไปแล้ว เอลิช่าละล่ำละลักพูด
ยังไปได้ไม่ไกลหรอก สั่งพวกองครักษ์แยกย้ายกันตามหานะ
มันอยู่ในบริเวณคฤหาสน์นี่แหละ
คุราปิก้าพูดอย่างใจเย็น พลางสำรวจห้องนอนเนออน เขาเห็นหน้าต่างเปิดอยู่
พวกองครักษ์ต่างคิดว่าคนร้ายพาเนออนหนีไปทางหน้าต่างจึงพากันออกตามหาทางทิศตะวันออก
เป็นส่วนใหญ่
โดว์ซิงค์เชน! คุราปิก้าปล่อยโซ่จากนิ้วนางออก
มันกลับแกว่งไปทางทิศตะวันตก
แปลกจัง
.. เซนริทสึวิ่งตามคุราปิก้า
บริเวณสวนด้านหลังคฤหาสน์ คุราปิก้าวิ่งนำหน้าพวกองต์รักษ์ไปก่อน
วิ่งมาเรื่อยๆจนถึงกลางสวนที่เงียบสงัด
ทำไมพวกนั้นถึงได้ช้าจังนะ เซนริทสึบ่นอะ..เอ๋?
อะไร? คุราปิก้าถาม
มะ
.มีเสียงหัวใจเพิ่มขึ้นมาอีก3ดวง
คุราปิก้ามองขึ้นไปด้านบน แล้วก็พบคน2คนยืนอยู่บนยอดไม้
เป็นผู้ชายตัวใหญ่เหมือนนักมวยปล้ำกับผู้หญิง คนผู้ชายกำลังแบกเนออนอยู่ด้วย
พวกเขายืนย้อนกับแสงจันทร์ทำให้คุราปิก้าเห็นหน้าไม่ถนัด
ดูเหมือนว่า2คนนั้นจะเห็นคุราปิก้าแล้วเช่นกัน
คนผู้หญิงกระโดดลงมาจากยอดไม้มาประจัญหน้ากับคุราปิก้า เธอเป็นคนร่างสูงโปร่ง
แต่งกายด้วยชุดสีดำ ผมสีทองยาวประบ่าแถมยังใส่แว่นดำอันใหญ่ปิดบังใบหน้า
เฮ้! มันอยู่นั่น พวกองครักษ์ต่างกรูกันเข้ามาโอบล้อมทั้ง2คนไว้
นายล่วงหน้าไปก่อนนะ คนผู้หญิงพูดกับผู้ชาย
แล้วเธอล่ะ
ชั้นจะเล่นกับพวกนี้ซักหน่อย
คุราปิก้าเห็นมือของหล่อนมีสีแดงเรืองๆขึ้นมา
หลบ! เขาตะโกน แต่ช้าไปแล้ว เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากมือของหล่อน
พวกองครักษ์ลงไปนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นนับสิบ คุราปิก้าอ้อมไปทางด้านหลัง
หาช่องว่างโจมตีแต่หล่อนรู้ตัวก่อน หล่อนปล่อยเปลวเพลิงใส่คุราปิก้าทันที
เขาหลบได้อย่างฉิวเฉียด
ดูเหมือนหล่อนจะงงแต่อาศัยจังหวะนี้หนีไปทันที
หล่อนกระโดดขึ้นไปวิ่งบนยอดไม้ คุราปิก้าตามไปไม่ลดละ
เมื่ออกห่างจากคฤหาสน์พอสมควรแล้ว หล่อนยืนทรงตัวบนยอดไม้แล้วหันมาทางคุราปิก้า
มาตัดสินกันให้จบๆเลยดีกว่า หล่อนพูดแล้วดึงดาบเน็นออกมาจากมือ
ดาบนั้นเปล่งรัศมีสีแดงสดราวกับทับทิม
แล้วการปะทะกันระหว่างดาบกับโซ่ก็ได้เริ่มขึ้น
2
ชั่วโมงผ่านไป ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ
แต่คุราปิก้าสังเกตว่าหล่อนเริ่มมีอาการหอบและเหนื่อยง่ายกว่าปกติ
คุราปิก้าโจมตีด้วยโซ่อีกครั้ง แต่หล่อนก็กระโดดหลบไปได้
อูย
.. หล่อนถึงกับทรุดลงกับพื้นเอามือกุมอกไว้
คุราปิก้าไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้โอกาสนี้หลุดมือไป เขาเข้าไปประชิดตัว
แล้วเอามีดจ่อคอหล่อน
บอกเพื่อนเธอให้เอาเนออนมาคืน คุราปิก้าสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หล่อนดูฝืนๆแต่ก็พยักหน้ายอมรับ หล่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
ฮัลโหล นายเองเหรอ อือ ชั้นพลาดแล้วละ อือ ใช่ มาเร็วๆล่ะ
ไม่ต้องสนเจ้านั่น บอกมันชั้นไม่เอาค่าจ้างก็ได้ อือ
โอเค
ขอถามคำถามหน่อย คุราปิก้าพูด
ถามสิ แต่ชั้นไม่ตอบ
คุราปิก้ากดน้ำหนักลงที่มีด แน่ใจนะว่าจะไม่ตอบ?
เออ ก็ได้
.ทีใครทีมันนะ
.
ก่อนอื่น ถอดแว่นของเธอออกซะ
หล่อนถอดแว่นออก ดวงตาของหล่อนเป็นสีแดงฉาน
.ไม่ต้องตกใจ นี่คอนแทคเลนส์ หล่อนพูด
งั้นถอดคอนแทคเลนส์ของเธอออกซะ คุราปิก้าสั่งพลางกดมีดแรงขึ้นอีก
มีดบาดคอหล่อน เลือดไหลเป็นทางยาว
โอเคๆ ชั้นเป็นคนเผ่าคูลท์ รู้แล้วนายจะทำอะไรชั้นล่ะ หล่อนพูด
น้ำเสียงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย อยากจะควักตาชั้นหรือไง?
คุราปิก้ารู้สึกดีใจจนเกือบจะยิ้มออกมา หล่อนใส่แว่นตาดังเดิม
เธอชื่ออะไร? เขาถาม
.คีร่า
เธอทำงานให้กับใคร เขาถามต่อ
คุราปิก้าสังเกตว่าหล่อนยังหอบเหนื่อยไม่หยุด
แล้วชายร่างยักษ์เพื่อนของคีร่าก็ปรากฎตัวขึ้นก่อน เขาแบกเนออนไว้บนบ่า
ปล่อยเพื่อนผมได้แล้ว ชายร่างยักษ์พูด
คำถามนี้เจ๊ากันไปละกันนะ คีร่าพูด หอบหายใจรวยริน
ดูเหมือนจะหนักกว่าเก่า โอ๊ย
.
คีร่าเอามือกุมอกแล้วสลบไปในอ้อมแขนคุราปิก้า
ชายร่างยักษ์วางเนออนที่สลบอยู่ลงบนพื้น แล้วเดินไปรับคีร่า
คุราปิก้าส่งให้โดยดี
ยัยนี่เป็นโรคหัวใจน่ะ สู้กับใครไม่ได้นานหรอก
ถ้ายัยนี่ไม่ได้โรคกำเริบขึ้นมาละก็ นายไม่มีทางชนะแน่
ชายร่างยักษ์พูดทิ้งท้ายเหมือนแก้ต่างให้เพื่อน ก่อนจะหายไปในเงามืด
to be continue...
GO
TO CHAPTER 2 >>>
